(FOT. DARIUSZ URBANOWICZ/ZONAURBANA.PL)

Drugi dzień pięknej wiosny. Kawka i lody w Grzybku. My z Majówką, Mistrzem, Misią i Borysem. W Grzybku, co teraz się zwie jakoś tak “u czarownicy” czy jakoś tak, można zjeść słodki na maksa deser z lodów czekalodowych i orzechowych z litrem bitej śmietany, wypić piwo Staryj Miel’nik, kawę kapucyno oraz brązowo-zieloną ciecz dla jednych mdłą, dla innych orzeźwiającą. Z koloru wnioskując – ohydną. Dla dzieci był zestaw do puszczania bąbli. Guciowi się podobało na maksa! Podam jeszcze cenę pod rozwagę: szarlotka + kapucyno + piwo = 28 zł. Niemało więc, jak mi się zdaje. Ale może za te bąble było warto.

(FOT. DARIUSZ URBANOWICZ/ZONAURBANA.PL)

Piękny to był dzień, choć leniwy na maksa. Choć zapewne tak miało być. Co ciekawe, nad Stawikiem (Moja Mama twierdzi, że w Jej dzieciństwie Stawik nazywany był “Prymcią”) chłopaki linoskoczki rozpięli slack-line’a i uprawiali  spacery tam i z powrotem. W tle Grzybek. W dole lód.

(FOT. DARIUSZ URBANOWICZ/ZONAURBANA.PL)

Nie przypuszczałem nigdy, że będę miał tak wielką frajdę z prac ogrodniczych. Staramy się zrekultywować ogródek pod moimi oknami. Moja frajda to nic, w porównaniu z frajdą Syna Mego Gustawa, który po raz pierwszy w życiu dziś zwiedzał świat. Samodzielnie, na własnych nogach. Zresztą dziś miał niesamowity dzień. O poranku wrócił z buta ze sklepu, a potem ten ogródek. Poznał kilka ślimaków i kilka glizd. Konfrontacja z jedną z nich została uwieczniona przez Majówkę Żonę Moją:

(FOT. MAJA URBANOWICZ/ZONAURBANA.PL)

Drugie zdjęcie jakoś tak mnie urzeka osobiście. Gucio, Bunia i ja. W akcji.

(FOT. MAJA URBANOWICZ/ZONAURBANA.PL)

Gucio dziś śmigał po mieszkaniu naguśki. Tylko okulary przeciwsłoneczne z dumą nosił. Potem łaskawie zgodził się na szlafrok. Z akcentem na “łaskawie”. A więc zestaw: gołe nogi, szlafrok i sanglasy… Wiosna idzie!

Wpadłem w ogrodniczy szał. Mamy taki kawałek ziemi pod balkonem. Pamiętam z dzieciństwa, że bawiłem się tam w najlepsze z sąsiadką Zuzią. A grusza wyrastająca z ziemi pięknie nam kwitła na wysokości balkonu i owoce można było zrywać. A jak potrzeba była i drzwi się zatrzasnęły samoczynnie, to można się było wspiąć. Mój Tata nawet się kiedyś wspiął, tylko się osunął i grawitacja bezwzględna opuściła go na porzeczki kolczaste i się trochę wziął i podrapał. Kiedyś nawet ślimaki pokroiłem scyzorykiem i dopadł mnie wyrzut sumienia przeokrutny, kiedy Tata Mój zapytał mnie, czy jak będziemy mieli pieska albo kotka, to też zamierzam je pokroić scyzorykiem? Scyzoryk był spadkiem po Wujku Henryku i był wykończony masą perłową. Mieliśmy potem i pieska i kotka, ale nikogo kosą nie wykończyłem.

Najwyżej siekierką albo sekatorem. Wczoraj w tym amoku. I nie “nikogo” tylko wegetujące pozimowo jeszcze krzaczory. Od dobrych kilku lat w ogródku panował busz. Nikt go nie pielęgnował, bo sąsiedzi z dołu z Zuzią na czele wyprowadzili się gdzieś, nie wiadomo gdzie. Daleko gdzieś. No, ale dokonałem pierwszej trzebieży. Sterta wykarczowanych krzaczorów powiększyła się dwukrotnie. Pograbilimy co nieco liście, bo taka 30-centymetrowa warstwa kilkuletnia spowodowała, że stworzyła się z tego niezła kompostownia. Ponieważ nienawykły jestem do działań tak zintensyfikowanych, okazało się, że dopadły mnie potężne zakwasy następnego dnia, że się ledwo poruszam. Mamy piękną dizajnerską motykę, widły też i sekator. Do tego jeszcze znalazłem taką łyżkę co to taka jak łom jest, tylko że krótka. Boję się ją brać bez rękawiczki, bo to może narzędzie zbrodni. Nie wiem co z nią zrobić, chociaż niezakrwawione znalazłem to coś.

Ponadto, wsłuchując się w Spiętego i jego Antyszanty, najszły mnie takie myśli. Otóż ponoć jest tak, iż prawdziwy chłop to musi syna spłodzić, drzewo posadzić i dom wybudować. Myślę, że ktoś kto ukuł to powiedzenie żył dawno dość, gdyż trąca ono anachronizmem znacznym. Z synem i drzewem problemu nie ma, lecz z domem się nie zanosi. Mamy mieszkanko, ale dom? Kurde, może to powiedzenie powinno brzmieć: prawdziwy chłop to musi i syna i drzewo i się w kredycie zajebać, zagrzebać pogrążyć. Inaczej tego nie widzę. Jest jeszcze opcja, że chłop prawdziwy, a choćby i szlachcicem był, to musi capić łyski, koniem i tytoniem. To też by trza było jakoś ominąć. Bo skąd tu tytoń i po co?

Do poczytania polecam: wywiad ze Staruchem

…albo dymem a człowieczeństwem. Długa to historia powiązań, ale, ale…

Otóż wpadł mi w ręce karteluszek z takim oto cytatem:

“Postępuj tak, byś człowieczeństwa tak w swej osobie, jak też w osobie każdego innego, używał zawsze jako celu, nigdy jako środka”
I. Kant

Stosując się do tej nauki zamieszczam instrukcję konstrukcji bonga:

A coby mnie nikt o nic nie posądzał, proszę to objawy fizyczne:

Ja nie zwykłem podsłuchiwać współlokatorów i średnio mnie interesuje co wyczyniają po nocach, ale faktem jest, że czasem lepiej zasnąć przed pozostałymi. Tak jest też w przypadku Mojej Rodziny, choć to naturalne, że zasypiają przede mną. Ponieważ moje chrapanie zalicza się do kwestii mocno kontrowersyjnych, również reakcje na nie bywają najdziwniejsze. Ostatnio obudziło mnie wołanie kolegi, abym się uspokoił. Małżonka Moja Majówka w desperacji kilkakrotnie wyganiała mnie z pokoju i musiałem spać w kuchni, co to ma charakter świetlicy w naszym mieszkaniu. Ostatniej nocy i to okazało się nieskuteczne, ponieważ śpiąc na wygnaniu chrapałem (w co ja nie wierzę zbytnio) tak głośno, że Synek Mój Gucio myślał, że to wrony w parku zza okna kraczą i gadał przez sen “kra, kra, kra”. To wersja Majówki. Ponoć chodzi o to, że Gucio myślał, że moje chrapanie z drugiego pomieszczenia dochodziło w jakiejś takiej kojarzącej się tym odgłosem formie. Ja zaś trzymam się stanowiska, że śnił mu się odcinek “Reksio i wrona”, w którym Reksio najpierw ogania się przed natrętnym ptaszyskiem, a potem się nim wzorowo opiekuje. Oglądaliśmy to wczoraj wieczorem.

Przy okazji prezentuję Gucia, który śmiga sobie na swoim własnym laktoku.