zonaurbana.pl

Tuż przed Rajdem Zimowym Timex 360 Stopni

Dariusz Urbanowicz — Sat, 04 Feb 2012 19:57:13 +0000

Opóźniała się zima w tym roku. Zaczęła się w styczniu dopiero i choć w Wawie śniegu zbyt wiele wcale nie nasypało, mnóstwo go w naszych górach. Przed rokiem tutaj było biało, a w górach zielono. Teraz równo ściska mrozem, choć na wyżynach zapewne jeszcze chłodniej. Już za kilka dni na Roztoczu odbędzie się Rajd Zimowy Timex 360 Stopni. To duże wydarzenie, choć nie należy do masowych – jak na przykład maratony rowerowe. Rajdy przygodowe to sport znacznie bardziej wymagający. Nie wystarczy bowiem pedałować bez pamięci po wyznaczonej trasie. Tu trzeba biegać, uprawiać narciarstwo biegowe, a przy okazji na rower też wsiąść. W naszym rajdzie dystans to 390 km do pokonania non stop, w zasadzie. Oczywiście odpoczywać trzeba, więc podczas dwudobowego wysiłku i jakiś sens może zmorzyć. Trudny to sport i wymagający wiele. Zaangażowania pieniędzy, czasu na trening i wyjazdy na zawody itd.

Do Zamościa od środy zacznie zjeżdżać się elita krajowa (i nie tylko). Tymczasem mrozy trochę dają do myślenia, ale ponoć ma zima nieco odpuścić, a przy okazji nieco dosypać śniegu co nieco. Będzie się działo! Informacje na bieżąco znajdują się na stronie rajdu www.team360.pl

Kiedy opuszcza natchnienie

Dariusz Urbanowicz — Sun, 22 Jan 2012 18:19:00 +0000

Na szczęście poetycki ciąg na bramkę mnie opuścił. Mam nadzieję, że na dłużej. Przepraszam wszystkich za ten wiersz. Przykro mi.

Zmieniając sprawnie temat przeskoczę szybciutko na Gucia, bo Gucio idzie do przodu jak burza. Dziś przyniósł z łazienki swój nocnik, postawił go w gotowości i poszedł zbierać klocki. Potem zdecydował się na e-e, a potem kończył sprzątanie. Na pytanie jak ma na imię, odpowiada “Gu” i pokazuje na siebie palcem. Na pytanie ile ma lat, pokazuje jeden paluszek. W ułamki go nie wprowadzamy, bo musiałby jeszcze pokazać 1/4 paluszka. Do Cioci Ani mówi “Ania”. Do mamy i taty też mówi po funkcjach, ale to już od dawna. Chodzi po mieszkaniu jak przecinak, uczęszcza do żłobka… Duży postęp!

dwóch na huśtawce

Dariusz Urbanowicz — Fri, 20 Jan 2012 13:45:46 +0000

Gucio dostał od dziadka huśtawkę. Używa jej ze swoim dobrym kumplem Tygryskiem.

pokuta

Dariusz Urbanowicz — Mon, 16 Jan 2012 22:17:37 +0000

Wczoraj obejrzałem film o miłości, wojnie i siostrze kłamczusze. Tak mi się spodobał, że postanowiłem napisać wiersz. Poza tym mam jaką robotę, do której nie mogę się zabrać.

liść i strumień w pełnej komitywie
wiodą do morza zielonego w spływie
szum wody i mucha co bzyka uparcie
nie w elbie utonął książę lecz w warcie

człek co psim zwyczajem obwąchał cudze jaje
ni to pachnie bryndzą, ni hawajem
podążył on za psią wonią na obce podwórka
bęc. leży. od banana śliska wielce skórka.

w pozycji na wznak spogląda na chmury
dmucha w rurkę z mlecza, istne kalambury
jedna to psie jaja, inna liść w rejsie
drapie się po głowie, oku oraz pejsie

skąd taka w głowie obsesja nabiałowa
może chodzi mu po niej jakaś białogłowa
motyl na podbrzuszu obfitym nie w kratę
cóż kiedy wszystkie panie są zbyt bogate

a to że go kochają nic to on wybiera
szlachetna to dusza młodego ogiera
wtem niby sprzeczka niby flirtu kolec
akcja biblioteczka namiętne swawole

koniecpolska w polsce, tam koniecangielska
siostra podejrzała kopulujące cielska
raz jeszcze się potem zatrzęsły po ciemku
podglądaczki emocje prze swoim okienku

ktoś kogoś coś niecoś wbrew woli za zgodą
nic nie miał wspólnego ogier z tą przygodą
mimo wszystko więzienie wojna oraz sepsa
wolałby zapewne powąchać se psa

ta jego wybranka stęskniona i chuda
utonęła pod ziemią czekając na cuda
tak kończy się film ów smutny i fajoski
ja zaś kończę wiersz nie robię więcej wioski

najlepszy blog roku

Dariusz Urbanowicz — Fri, 13 Jan 2012 13:34:49 +0000

Proszę nie głosować na mój blog ani go nie zgłaszać do żadnych rankingów.

dziękuję

bezsenność gdziekolwiek

Dariusz Urbanowicz — Fri, 13 Jan 2012 13:22:32 +0000

Tatuś. Usłyszałem to w środku nocy. A to Synek Mój Gucio śnił jakąś przygodę i chyba miałem śpieszyć z pomocą. A może to On mi ratował życie. Wszystko jedno. Tymczasem wciąż jest zbyt malutki, aby mi opowiadać swoje sny. Z rzadka słyszę dźwięki w nocy, gdyż nie zwykłem podsłuchiwać, bo zazwyczaj nocami albo śpię po prostu albo pracuję. Tym razem usnąłem jednak nad książką (Lemoniadowy Joe) już o godzinie 2000 i Żona Moja Majówka przegnała mnie do sypialni. Sześć godzin wystarcza cobym się wyspał, więc punkt 0200 oczy szeroko otwarte i nasłuchuję dźwięków kamienicy. Gucio coś tam pochrapywał i wypowiadał się zawzięcie, ale zrozumiałem tylko “Tatuś” a potem jeszcze “Mama”. Potem wstałem i udałem się, coby napisać kilka zdań tu i ówdzie. Trudno to nazwać bezsennością, bo spodziewam się, że żyją na świecie osobniki, które ze spaniem mają poważniejsze znacznie problemy. Jednak tak sobie pomyślałem nie mogąc usnąć… że taka bezsenność może nieźle wkurzyć. I to niezależnie gdzie ma miejsce, czy w Seattle czy w Tokio, czy na takim powiedzmy Mokotowie. Na pohybel!

Jajecznica

Dariusz Urbanowicz — Wed, 11 Jan 2012 20:58:13 +0000

Każdy pewnie wie coś, co dla mnie jest oczywiste od dawna. Każda jajecznica jest inna, czyli jajecznica nie równa się jajecznicy. Niedawno, a może całkiem dawno, Przyjaciel Mój Kuba poczęstował mnie jajecznicą pewnego poranka. Okoliczności przyrody wspaniałe: nadmorski las, taras, słońce. Cóż więcej chcieć od życia, jeśli nie jajecznicy. A więc zapodał: z parmezanem i tabasco. Na szynce. To był strzał w dziesiątkę! Dotąd nie jadałem jajecznicy “na otro”, choć często ją pieprzyłem obficie. Przyjąłem więc ten sposób umilania sobie życia. Dziś dla przykładu podsmażyłem szpek, co to przywiozłem niedawno z Południowego Tyrolu. Po czym dodałem jajec. Kiedy się delikatnie ścięły posypałem startym parmezanem, dodałem jeszcze pomidora. Ale nie za dużo, coby tylko aromatycznie się zrobiło. Na sam koniec zasypałem wszystko zmielonymi peperonicini i dodałem kilku kaparów. Wyglądało to tak, a smakowało idealnie wprost. Jak myślę o Niej, to się ślinię.

wzwód tramwajowego zboka

Dariusz Urbanowicz — Tue, 10 Jan 2012 20:42:24 +0000

Wydawało mi się, że jestem uważnym obserwatorem życia miejskiego. A przynajmniej kilku dziedzin, które można zaobserwować z siodełka rowerowego. Tak się zdarza, że wyczulony jestem na przykład na plakaty. Albo patrzę sobie na autobusy i tramwaje. Nie to, bym się jakoś nimi rajcował szczególnie, bo wiem, że są tacy co mają kisiel w majtach jak widzą tramwaj albo samolot, ale jak tak po prostu z ostrożności. Jednak dziś wzięło mnie. Tak się składa, że bywam średnio raz, dwa w tygodniu na Służewie Przemysłowym. Dla Słoików i innych przybyszów z prowincji – koło Galerii Mokotów. Od czasu do czasu wsiadam ja w tramwaj, coby wrócić do normalności po wizycie w Rewirze Klonów. A więc podjeżdża dziś osiemnastka. Tramwaj o takim numerze. Stary. Pewnie jakiś tramwajowy zbok rozszyfrowałby od razu model, rok produkcji itp. Ja zaś widzę tylko, że w drugim wagonie jest nieobsadzone miejsce tramwajarza, na którym w dawnych czasach namiętnie siadałem. Czasem, ale do tego już potrzebowałem śmiałości wywołanej obecnością koleżków, udawało się rozbroić przykrywkę przykrywającą narządy służące do otwierania drzwi. Wtedy zaczynała się zabawa z tramwajarzem. Bywało fajosko. Ojciec Mój Marek opowiadał mi, że kiedyś (jeszcze dawniej!) jeździło się tramwajem na tak zwane winogrono, albo na cycku się siadało. Pewnie aż tak fajnie nie bywało jak za Ojca Mego Marka czasów. Ruszył się jednak sentyment. Dla osób przywykłych do nowego sprzętu pokazuję, jak w drugim wagonie wygląda miejsce tramwajarza.

Jeśli ktoś ma wątpliwości, jak tu usiąść, wyjaśniam. Siedziało się na lewym parapecie. Fotela nie było nigdy.

pakiet ratunkowy eu

Dariusz Urbanowicz — Tue, 10 Jan 2012 13:31:03 +0000

Przychodzi turysta do greckiego (włoskiego) hotelu, kładzie 100 Euro kaucji i prosi o klucze do paru pokoi, żeby mógł stwierdzić czy któryś z tych pokoi mu odpowiada. Właściciel hotelu daje mu wszystkie klucze, ponieważ i tak nie ma żadnego gościa. Kiedy turysta idzie oglądać pokoje, hotelarz zabiera te 100 Euro i biegnie do rzeźnika, daje mu te 100Euro mówiąc, że te pieniądze to za zaległości, które jest mu winien. Rzeźnik biegnie do rolnika, z tymi 100 Euro i też spłaca swój dług, za świnie którą w zeszłym tygodniu kupił. Rolnik zapieprza do jedynej panienki we wsi i daje jej te 100 Euro, bo ma jeszcze ostatnie dwie wizyty do zapłacenia. Prostytutka biegnie do hotelu również z tymi 100 Euro bo wisi hotelarzowi czynsz za wynajęcie pokoju, w którym była z ostatnim klientem. W tym momencie turysta schodzi po schodach i mówi, że żaden z pokoi mu nie odpowiada. Oddaje hotelarzowi klucze bierze swoje 100 Euro i opuszcza hotel. Wszystkie długi są spłacone, a i tak nikt nie ma pieniędzy… tak właśnie funkcjonuje pakiet ratunkowy EU

Pytanie otwarte

Dariusz Urbanowicz — Sun, 08 Jan 2012 16:22:36 +0000

Panie trenerze, dlaczego nie został Pan doceniony przez Przegląd Sportowy i Telewizję Polską?