Sam koncert opisałem na blogu narciarskim skifighters.pl, więc nie będę dublował treści. Dość powiedzieć, że lubię koncerty i raczej entuzjastycznie podchodzę do muzyki wykonywanej przez znajomych. Osobiście wolę kiedy Polacy śpiewają po polsku, ale to szczegół. Kiedy koncert już się skończył maszerowałem Nowowiejską w stronę Placu Zbawiciela (koncert odbył się przy Placu Politechniki). Nagle patrzę ja pod nogi swe i co widzę?

Ścieżkę rowerową! Coś się w tym mieście moim dzieje! Wcześniej jej tam nie było. Do tego przystanek tramwajowy został odgrodzony barierkami. Chameryka normalnie! Idę ja więc dalej zadowolony z siebie bardzo, dochodzę do załomu budynku i co widzę?

Koniec ścieżki! No bo tak, można ścieżką pojechać dalej – w stronę Placu Zbawiciela. Można też skręcić w prawo. Po przejechaniu pięciu metrów trzeba zejść z roweru. Trzeba, bo po chodniku jeździć nie można. Ścieżka więc prowadzi do czarnej dupy, albo do metra, czyli na jedno wychodzi. Komuś zabrakło koncepcji? Ktoś kończy przedwcześnie? Co za debile to zrobili i po co? Czy może mi to ktoś wyjaśnić jak pięciolatkowi?

Gazpacho (dla 4 osób) robi się z grubsza o tak: 1 kg dojrzałych pomidorów, dwie małe zielone papryki, zielony ogórek, cebula, dwa (tylko???) ząbki czosnku, 100 gramów suchego chleba, cztery łyżki oliwy z oliwek, łyżka octu winnego, przegotowana woda i sól.

Chleb należy namoczyć w wodzie, warzywa obrać ze skórki, oczyścić z pestek i pokroić. Warzywa i czosnek zmiksować, dodać odrobinę oliwy z oliwek i sól do smaku. Jeśli chcemy zagęścić gazpacho, to dodajmy trochę namoczonego chleba, (wyżymając go ręcznie z wody). Wszystko razem zmiksować dodając soli do smaku i wody w zależności, jaką gęstość gazpacho chcemy uzyskać.

Serwowanie: najczęściej w osobnych glinianych miseczkach. Opcjonalnie można serwować do gazpacho drobno pokrojoną cebulę, jajko ugotowane na twardo, szynkę lub grzanki.

Dokument nagrany przez Polaka dla holenderskiej telewizji. Jakże inne spojrzenie na temat, niż w reżimowych mediach, prawdaż? Film trwa trzy kwadranse, ale warto.

Większość kibiców oglądających mecze T-Mobile Ekstraklasy z trybun czy w telewizji ma nie tylko swoich bohaterów, ale i “szwarccharakterów”. Chyba każdy miłośnik futbolu potrafi wskazać niedocenianego – jego zdaniem – speca od boiskowej czarnej roboty, jak i przereklamowaną gwiazdkę, ocenić na której murawie piłkarzom gra się najtrudniej i który ze szkoleniowców potrafi najlepiej wykorzystać potencjał swoich podopiecznych. My przed końcem sezonu postanowiliśmy zadać te pytania samym zainteresowanym – piłkarzom T-Mobile Ekstraklasy. Oto wyniki ankiet wypełnionych przez graczy naszej ligi.

Nie znam się na tym, ale wykluczyć się nie da, że tabela nr 1 wpływa na wyniki zawarte w tabeli nr 2 (i vice versa):

Nowy dyrektor obejmuje zakład i zwołuje zebranie załogi.
- Od jutra wprowadzamy zmiany, że wreszcie ten zakład zacznie przynosić zyski. I tak: Brygadę Kowalskiego z wydziału B-6 przeniesiemy na C-3,bo tam wąskie gardło. Malinowski przeniesie się do A-2, aby poprawić organizacje. Nowak z ludźmi na A-3 itd.itd…

W końcu skończył i się pyta:
-Czy są uwagi?

Cisza. Po chwili zgłasza się sekretarka:

- Panie dyrektorze, ja to się tam nie znam na tych B, C i co tam jeszcze. Ja tylko wiem jedno. Mój ojciec przed wojną miał burdel i jak był kryzys to samo przestawienie łóżek nic nie dawało. Trzeba było wymienić kurwy.

Ponieważ znów dostał zapalenia krtani, majówkowanie upłynęło nam na zwalczaniu choróbska. Małofajnie. Któregoś razu pozwolił mi się usypiać. W tej kwestii wydaje bezwzględne dyspozycje i zazwyczaj to Mama wygrywa konkurs pt. “kto dziś?” Może stęsknił się za patriotycznymi i legijnymi pieśniami, którymi go raczę? Skończył butlę i zaczął gadać. Zaczął od jednego z pierwszych zdań: TATUŚ BIMBAM MA. Poczułem się rozbrojony i rozczulony jednocześnie. Im więcej Gucio komunikuje werbalnie, tym życie jest zajebistsze. W międzyczasie, 2 maja ukończył 18 miesiąc życia, czego Jemu i Nam serdecznie gratuluję.

Przede mną wyjazd bardzo ważny: Niezależny Test Narciarski 2012. To sztandarowa, doroczna impreza organizowana przez wydawnictwo, w którym pracuję obecnie i z którym się w pełni utożsamiam. Sprawa polega na zbieraniu materiałów dziennikarskich służących do publikacji w roczniku pt. Magazyn NTN Snow & More. Dystrybutorzy sprzętu narciarskiego na polski rynek dostarczają nam narty, które podzielone są na kategorie. Będziemy ich mieć ponad 90, a pod mikroskop weźmie je prawie 50 testerów. Zaawansowanie w temacie znaczne. Będę starał się codziennie relacjonować wydarzenia na Kaunertalu (to miejscówka, którą będziemy rozdziewiczać, gdyż dotąd testy odbywały się w Maso Corto) na swoim drugim – narciarskim blogu na stronie www.ntn.pl. Polecam się.