Na szczęście poetycki ciąg na bramkę mnie opuścił. Mam nadzieję, że na dłużej. Przepraszam wszystkich za ten wiersz. Przykro mi.

Zmieniając sprawnie temat przeskoczę szybciutko na Gucia, bo Gucio idzie do przodu jak burza. Dziś przyniósł z łazienki swój nocnik, postawił go w gotowości i poszedł zbierać klocki. Potem zdecydował się na e-e, a potem kończył sprzątanie. Na pytanie jak ma na imię, odpowiada “Gu” i pokazuje na siebie palcem. Na pytanie ile ma lat, pokazuje jeden paluszek. W ułamki go nie wprowadzamy, bo musiałby jeszcze pokazać 1/4 paluszka. Do Cioci Ani mówi “Ania”. Do mamy i taty też mówi po funkcjach, ale to już od dawna. Chodzi po mieszkaniu jak przecinak, uczęszcza do żłobka… Duży postęp!

Pisałem już o przeskoku od kultury wyższej do kultury fizycznej. Odbyło się to przy okazji szeregu zbiegów okoliczności, które się zazębiły. Wówczas przeniosłem się z jednej rzeczywistości do drugiej. Nie zmieniałem stanu świadomości ani skupienia, a jednak rzeczywistość stała się nagle zupełnie inna. Z poszukiwania doznań musiałem nagle przestroić się na emocje ukierunkowane, instynktowne. Nagle też świat jeden przestał mieć znaczenie. Drugi zaś nabrał go w sposób znaczący. Dotkliwy. Zaangażował mnie bez reszty. Zresztą sama podróż między dwoma światami była oddzielnym bytem. Najpierw szybkość na rowerze, co daje uniesienia niezwykle dotkliwe. Później osaczenie w metrze. Szybkość większa, ale i bezwładność, hałas, agorafobia, mikroby jakieś… (więcej…)