Tak się jakoś dziś zono-urbano-filmowo zrobiło dzisiaj. Najpierw dwie informacje prasowe, a teraz refleksja własna na temat “Wszystkiego co kocham”. Na filmie tym łzy w oczach miałem po kilkakroć. Się wzruszałem, a najbardziej kiedy zobaczyłem taki samolot plażowy czerwono-zielonkawy, co to się go puszczało na sznurku. Tak trochę jak latawca. Chciałem kiedyś mieć taki bardzo. Żałuję, że film ten opowiada o czasach, które pamiętam ledwo, ledwo. Na pewno nie z perspektywy licealisty, ale sześcio-siedmiolatka. Jednak mam wrażenie, że kiedy uczęszczałem do ogólniaka, mój prywatny okres buntu wyglądał podobnie nieco. Też się kochało jak nie wiem co, też się wino piło (jak nie wiem co) po taniości (jak nie wiem co), też się oblizywało na widok “starych” babek, takich trzydziestoletnich. Po prawdzie nie muzykowałem zbytnio w sensie produkcji dźwięków hałaśliwych, ale słuchałem głośno pankroka na łokmenie, pisałem w autobusach i na przystankach “Jerzy Porowski” flamastrem, chodziłem w glanach i parce, a także niezbyt wiedziałem czego chciałem, choć tak naprawdę wiedziałem wszystko w stu procentach i bez najmniejszych wątpliwości. (więcej…)