Do kina czasem wypada chodzić. Szczególnie na zaproszenia. Wtedy jest lans, bo się jest na premierze, albo innym pokazie prasowym albo przedpremierowym nawet. Tym razem obejrzałem Chinkę. Film chińsko-brytyjski i chyba w tym można zawrzeć z grubsza jego charakterystykę. Muza fporzo. Punka to ja lubię. Nawet chińskiego. Główna bohateraka miała ewidentnego pecha do facetów. Mama ją swatała z jakimś panem od kultury, co to nawet fotomontażem operował. Lecz paradował w okularach niczym Julianek przed laty. Inny zaś, ten co ją chciał z miłości, to usłyszał “spierdalaj” od jakiegoś lokalnego kacyka i się lans skończył nieco. Przynajmniej zostawił jej słuchaweczki i łokmena. Jeszcze inny co ją na kulturę brał, to się okazał takim, co to wytrzymać do ślubu nie może i się panienka na niego trochę zdenerwowała, że go nawet kluskami obrzuciła, ale bez mięsa w niemocy. Potem był jakiś taki, co to z nożem do roboty chadzał. Ale przynajmniej spał na kasie, więc w spadku wybrała się z Lądka. Nad Tamizą to jest życie! Punk’s not dead itp. Najpierw taki wdowiec starusieńki. Angol, co to chciał mieć kogoś w domu oprócz kota. Zresztą potem kota też zabrakło. A od dziadka wycof nastąpił szczególnie, że mu nie dygało. A potem typ idealnego Brytola, czyli Raszid – Hindus, do tego muzułmanin… a jej się dziecko zostało – jak śpiewają klasycy idący do cywila. Skoro już streściłem film, to zalecam go szczególnie mocno. Nad narracją manianowych filmów już się rozpływałem. Reguła się potwierdza i tym razem. Poniżej fotostory plus materiały dystrybutora… (więcej…)